مرا دچار وهم نکن

که یاس فلسفی ام امتداد بی خدایی نیست

اگر چه شک و یقین

همیشه مرا بارور می کند...

***

اینجا

حوالی هر معجزه

رسالتی ست

و پیغامبری که در رگ های "من" قدم می زند

مرا

به خیمه گاه "تو" می خواند.

پ.ن: در این جزیره سرگردانی، شوریده تر از موسی نعلینم را در آورده ام آتشی بنمای و با من بگو آنچه بر موسی گفتی "هستم آنکه هستم".

فاطمه ترکمان پری

تیر - آبان 95

جهان سهم من، من ولی کیستم

معمای انسان اگر نیستم

چرا خلقت از خلقتم تلخ شد

کجای جهان بایدش ایستم

زمین ناله زد ،سوخت،خاک شد

از این خلقتم ، زادم و زیستم

اگر وارثم پس چرا دشمنم

به جز خون بگو وارث چیستم

به خود هر چه گفتم جوابم سکوت

ز خود باز پرسم که من کیستم

فاطمه ترکمان پری

تیر95

محو اندوه شقایق

پرسه در رویای شب

در سکوتی مطلق از

قانون درد

رفتن از خود

هجرت از آینه تا...

یک قبیله درد

در چشمان مرد!!!

فاطمه ترکمان پری

مرداد95

می دانم

تو

همیشه پیش از آنکه بیایی

از پشت شیشه های مات نگاهت

بی اعتنا به من

به ساعت رفتن می اندیشی

می دانی

من

همیشه پیش از آنکه بیایی

به ساعت که پشت پنجره بی تو

اما در اندیشه تو

مایوسانه خواهد گذشت می اندیشم...

پ.ن: آدم های نامتعارفی را می شناسم که حرف های بد را خوب می زنند، درست مثل دزدهایی که به کودک درونت شکلات پیش کش می کنند.

شعر مخاطب ندارد، اواخر دهه هفتاد.

هر چند دلم تاب و تب عشق ندارد

دیوانه به صحرای جنون پای گذارد

بر ساحل و بر ماسه و شنزار بیابان

شرح دل غمدیده ی ما را بنگارد

از سمت شقایق که نظر کرد به دنیا

بر لاله ی خونین جگری بوسه گذارد

هر کوچه و بن بست در این حادثه گویی

معراج شهیدی ست که تکبیر گذارد

هر جا گذرم رفت مسیحی به زمین بود

یا عشق که از مسلخ خون سر بدرآرد

تا رفت سرم در پی این مسلخ خونین

دیدم دل من تاب و تب عشق ندارد

میان بستری بیمارم و از بی کسی آرام می گریم از آن نقشی که بر من می زند افسون این اوهام می گریم چنان دلگیرم از ویرانه های پوچ این هستی که در خواب و خیال آری بر این فرجام نافرجام می گریم گهی نالم ز دست روزگار و گه خندم به کار خویش و امشب بی صدا بر تارک پر دام می گریم لجوجانه به دندان می کشم این آبرویی را که از من می رود نمی دانم! به شرح ننگ و شرح نام می گریم همه عمرم ز بدنامی و رسوایی به تاراج خزان طی شد در این پیرانه سر خامم بر آن ایام می گریم تب آلوده چنان در من فرو ریزد صدای مرگ که بر خود تا ابد هم صبح و ظهر و عصر و شام می گریم... پ.ن1: نوشته بود"چندی ست اینادامه مطلب

تمام زخمه ی این روزها

به خاطر توست!

تمام روزها و روزه های سکوت

شب و تمام عاشقانه ی این اشک های پنهانی

و جای آن خراش

همیشه هنوز هم

روی روح زخمی ام پیداست

چه یادگار بوسه مردی

که بارها گفت:

»تا ابد عاشقانه می مانم«

پ.ن: همه را تو می بینم تو را همه...

هر چیز بهایی داره و بهای بعضی ها چیزی شبیه مردن برای فراموشی...

سیگارهای کنت

مشعل های کوچک و محزونند

که در نیمه های شب

رویای مرد را

به تاراج می برند...

تو می روی و رفتنت در خاطرم هست تنهایی ام نه گفتنت در خاطرم هست چشمان باران خورده ات اندوه من بود با دیگران خندیدنت در خاطرم هست دیدی دلم چون لاله های غرق در خون مستانه می نوشیدنت در خاطرم هست با من نگو از آخر این شاهنامه مرگی به خنجر دیدنت در خاطرم هست دردی به سر شد تا بگویم رنج ها را نشنیدنت ، نشنیدنت در خاطرم هست پاورقی: قالب اولیه این شعر رو در سال 79 سرودم که با همان ابیات در سال 82 در مجله خانواده سبز به اسم خودم چاپ شد اما به علت اشکالات وزنی تیر ماه 95 اغلب ابیات به جز بیت اول و دوم رو کاملا تغییر دادم .ادامه مطلب

تنها

چیزی که این روزها برایم مانده،

قلم

و سوگند خدا به آن...

نه نردبانی برای بالا رفتن هست

نه پلکانی برای فرود

وقتی در اوج خاطرات

معلق ایستاده ای...

ز عشقت مستی دیوانگی مانده ست در یادم که کوه رنج را بر می دارد این دیوانه فرهادم چنان شوریدگی در من به حجم این جنون برخاست که کر شد گوش دنیا از غم بیداد و فریادم تو من را سر به زنجیر جنون در عشق می دیدی و من دل دادم و هستی در این دلدادگی دادم مرا بر آتش و بر آب و باد و خاک می خواهی بده بر هر چه می خواهی که من همزاد اضدادم چنان در بزم مشتاقان خود سرگرم بودی که... ندیدی عاقبت در راه تو از خویش افتادم. ادامه مطلب

تا خاک مرده به جان شور و شر گرفت

دیدم جهان فلسفه ای مختصر گرفت

ابلیس پرسه زنان چنگ می نواخت

آنجا که زیر " بار امانت"، بشر گرفت

آدم فریب خورد، حوا تلخ می گریست

وقتی که ارث خوشه گندم پدر گرفت

بت ها به انتظار شکستن، کسی نبود

بر شانه تا که بتی خود، تبر گرفت

مریم بیا برای مسیح مادری بکن

گهواره شد صلیب، یهودا پسر گرفت

لیلا که رفت جنون ماند و بعد آن

مجنون هوای جوانی ز سر گرفت

بگذار ساده بگویم که عشق هم

وارونه شد به خاک جهان را خطر گرفت

یک نفر گفت :«برو تو فراموش شدی» من فراموش شدم دیر یا زود، باید بروم جای من اینجا نیست من ورای غم و درد من میان غم آلوده به یک تنهایی دل خود را دیدم در حیاط دل من باغچه ای ست که در آن جای گل سرخ، گل یخ می روید من حرمت احساس زمان را دارم حیف او با من سر پیمانش نیست کاش سهراب به من هم قفسی می بخشید تا دلم را غل و زنجیر قفس می کردم تا دوباره دل غمگین من عاشق نشود داغ من تازه تر از این حرف است چه خیالات محالی که عاشق نشوم... چند روزی ست که در بین شما می گردم دل من یک روز است که پیدایش نیست فریاد زدم «هر کسی او را جست خبرش را به گل یخ بدهد» یک نفر خنده ی تلخی به لبش بودادامه مطلب