تکرار

می دانم

تو

همیشه پیش از آنکه بیایی

از پشت شیشه های مات نگاهت

بی اعتنا به من

به ساعت رفتن می اندیشی

می دانی

من

همیشه پیش از آنکه بیایی

به ساعت که پشت پنجره بی تو

اما در اندیشه تو

مایوسانه خواهد گذشت می اندیشم...

پ.ن: آدم های نامتعارفی را می شناسم که حرف های بد را خوب می زنند، درست مثل دزدهایی که به کودک درونت شکلات پیش کش می کنند.

شعر مخاطب ندارد، اواخر دهه هفتاد.